Son zamanlarda herkes tarım alanında gittikçe ağırlaşan sıkıntıları konuşuyor. Gündem genellikle siyasi ağırlıklı eleştirilerden oluşuyor. Ben geçen yazımda olduğu gibi bu sefer de sizlerle birlikte konuyu siyasetten uzak sadece ekonomi bilimi çerçevesinde değerlendirmeye devam edeceğim. 

Dünyada 63 milyonu kız, 97 milyonu erkek çocuğu olmak üzere toplam 160 milyon çocuk, diğer bir deyişle her 10 çocuktan biri, halihazırda çocuk işçi olarak çalışıyor.

Ekonomi ile ilgili son zamanlarda ağzı olan herkes tarafından çok ileri düzeylere varan çeşitli kuramlar ortaya atılmaktadır. Biz ileri seviyede ekonomiyi anlamadan önce Ekonomi 101 dersi kapsamında ekonominin temellerine ilişkin birkaç basit kurala değinelim.

Efendim bu ay da yine zeytinyağı okuryazarlığına dair hangi konuya değinmeli diye düşünürken aslında hepimizin gündeminin neredeyse tamamını meşgul eden ekonomi ve dolayısıyla ticaret hakkında yazmaya karar verdim.

Pandeminin bize hatırlattığı sağlıklı yaşam kavramının en önemli bileşeni beslenme… Zeytinyağı, sağlık beslenme denince akla gelen ilk gıdalardan biri olması nedeniyle tüm dünyada önemli bir ürün. Ülkemizin dış ticaret yapısını gözden geçirdiğimizde ihracat gelirlerinin artmasının ülkemizde yaratacağı refah artışı da hedeflenen bir durum. Pandemi vesilesiyle “Zeytinyağı ihracatını yeniden ele alalım mı?” sorusunu sormamız da bu yüzden

Kasım 2021’de başladığımız “Sürdürülebilir Tarım İlkeleri” yazı dizimize “Tarım ve Ekonomik Sürdürülebilirlik” faktörü ile devam ediyoruz.

Belediyelerimiz en temel ihtiyaç olan tarım ürünlerini kendi hizmet bölgesindeki üreticiden tedarik edip vatandaşa sağlıklı ve ucuza ulaştırabilmelidir. Bir belediyenin bunu başarabilmesinin en iyi yolu, BELKOOP ya da kooperatif tipi girişimlerdir.

Yaygın olarak kullanılan 'çevreci' sistemlere ek olarak yeni trendler arasında yer alan katı atıklardan enerji eldesi, diğer sistemlere göre daha çevreci ve sürdürülebilirdir.

Geçtiğimiz ay “Tarım ve Çevresel Sürdürülebilirlik” ile başladığımız yazı dizimize, “Tarım ve Sosyal Sürdürülebilirlik” faktörü ile devam ediyoruz. 

Dünya Ekonomik Forumu’nun (WEF) raporlarına göre, küresel gıda talebi günümüzdeki ortalama talebe göre, 2050’de %70 artacak!

Fazla ürünün kıtlık dönemlerine kadar saklanabilmesi gıdanın korunması ihtiyacını doğurmuştur. Ürünleri taşımak ve farklı işlemler için ise uygun kaplara sahip olmak gerekmektedir. İşte ambalajlama bu ihtiyaçtan doğmuştur.

Eğitim sistemimiz ve gençlerdeki sermaye yetersizliği ile toplumda tarım mesleği cazibesini yitirdikçe ve ne yazık ki hem idari hem de işveren cephesinde işgücüne verilen değeri belirleyen zihniyet bu kadar yanlış olduğu sürece istihdam sorunları çözülemez.