Felaketlerin neden olduğu kayıplardan çok daha fazlasını kıtlıkla ve açlıkla yaşıyoruz. Üstelik etkilerinden uzun bir dönem boyunca kurtulamıyoruz.

Son zamanlarda herkes tarım alanında gittikçe ağırlaşan sıkıntıları konuşuyor. Gündem genellikle siyasi ağırlıklı eleştirilerden oluşuyor. Ben geçen yazımda olduğu gibi bu sefer de sizlerle birlikte konuyu siyasetten uzak sadece ekonomi bilimi çerçevesinde değerlendirmeye devam edeceğim. 

Ekonomi ile ilgili son zamanlarda ağzı olan herkes tarafından çok ileri düzeylere varan çeşitli kuramlar ortaya atılmaktadır. Biz ileri seviyede ekonomiyi anlamadan önce Ekonomi 101 dersi kapsamında ekonominin temellerine ilişkin birkaç basit kurala değinelim.

Belediyelerimiz en temel ihtiyaç olan tarım ürünlerini kendi hizmet bölgesindeki üreticiden tedarik edip vatandaşa sağlıklı ve ucuza ulaştırabilmelidir. Bir belediyenin bunu başarabilmesinin en iyi yolu, BELKOOP ya da kooperatif tipi girişimlerdir.

Tarım politikaları belirleyen çevrelerde ara sıra tarımsal hasılanın optimizasyonu ile üretimin arttırılmasına yönelik yeni arayışlara girilir. Bu hususu su örneğinden yola çıkarak anlatmaya çalışacağım.

Eğitim sistemimiz ve gençlerdeki sermaye yetersizliği ile toplumda tarım mesleği cazibesini yitirdikçe ve ne yazık ki hem idari hem de işveren cephesinde işgücüne verilen değeri belirleyen zihniyet bu kadar yanlış olduğu sürece istihdam sorunları çözülemez.

Her ne kadar bıksak da, ders alsak da almasak da giderek ağırlaşan tehditlerin başında doğaya verdiğimiz tahribat, ikinci sıra da ise açlık geliyor.

Ne zaman tarım sorunlarından bahsetsek çözüm önerilerinde konu hep kooperatifçiliğe geliyor.

Son günlerde kooperatifçilik ile ilgi çok rahatsız edici bir kelime kullanılıyor.

Salgın hastalık sırasında “sağlık, gıda ve tarım” arasında çok önemli bir ilişki olduğunu öğrendik.